ندیدی دستم را ...به سوی دوستیت دراز بود تا بفشارد دست محکم دوستیت را ..
ندیدی ... در نگاهم همه نقش تو بود....آری ..حتما درست نگاه نکردی...
اما این ها بهانه اند....عشق نه نگاه میخواهد نه دست دادن ....فقط حسش باید کرد...
و من همچنان عاشق مانده ام منتظر نگاهی از تو.....
در دل اما یک هوای تازه ایست
بهر دیدن گلی چون تو خیال تازه ایست
ای تو مهربان یار من ..دلدار من
در نمیابی تو احوال دل بیتاب من
از چه سنگین دل تو نرم شود
عشق را اینچنین انکار از تو است
بس کن این حرفهای فیلسوفانه را
بس کن این باید ..نبایدهای بیمار گونه را
بس کن و دستم بگیر ....بیتو هیچم ..هیچ ...هیچ...
روح تو ...از آن من است ....انکار تو بی فایدست
پس برای این دل بی تاب من ....اینگونه سهمی کم نگیر
من خروشم ....میخروشم لیک در خود
در تو دیدم زندگانی
روح جاری جهانی
در تو دیدم شعله های گرم بودن
اشتیاق زنده بودن
چون تو نیستی نیستم من
مرگ گردم ....پوچ تر از یک حبابی
بی تو من در خویش خاموشم
نیستم خواهان بود ن
کاش میفهمیدی تو این را
کاش میدانستی تو این را
من سراپا عشق هستم شور هستم
لیک بی تو یک تن رنجور هستم
از تو یافتم حس زیبای پرستش
تا کنون تقلید محض بود
و کاش تو میدانستی بی تو خالیم از هر چه هست و هر چه نیستم
نا قابل است
قابل هموست
شایستگی هم آن اوست
حان من کم ارزشی
آیا سزد در پای او
چه گویم که نمیشناسم حسم را
چگونه گویم پر میکشم در آسمان
چه شاد هستم و شگفت زده در جای
خدایا ...سپاس ...که باز آمد یار
ولی ازین محبتم به که بگویم من
که من محکوم به دوریم تا هستم
ولی خدا تو میدانی که خطا نمیشود
اگر که با عزیزدل همراه گردم من
خدای من اگر که خطا بود پس از چه
بدادی مهر او بر دلم بی انداره
و من ترا شکر گویم و دوست را نگهمیدارم
که دیگرم نیست توان زجر کشیدن
که دیگرم نخواهم بسوزم بیش از این
که یار باز آمد و دل شد زنده به یقین
من درین سرزمین ..گم شده ام دیگر