میدونی عاشقی دیوونگیه؟
حالاکه دادم دلوترکش نکن که اونوقت آخرش جنون ومردنه
ملوسکم منتظرم که بیایی دلمو ازدیدنتشاد کنی
تا بشم قربونیه اون نگاههنرم تو.......
بریزم به پات همه هستی وجونه ناچیزمو...................
توکه نیستی ..خزونه با تو بودن................آه آرزومه...
الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم
شاید من زیاد احساس .....میکنم.!ولی این اندازه قدرت دارم که بفهمم حس واقعی عشق با احساساتی شدن و تلقین خیلی فرق داره..
اون حسی که من حس میکنم احساسات ساده و زودگذر وتلقین نیست،من واقعا دوستش دارم واقعا عاشقشم ونمیدانم این عشق چرا حالا آمد اما عشق وقت نمیشناسدزمان وسن وسال ندارد و می آیدو دربدرت میکند!
دراین میان این مهم است که بتوانیم تصمیم درست بگیریم و خطایی از ما سر نزند. ولی چه خطایی؟؟؟
آخر مگر عشق هم خطاست؟
ای نگاهت نخی از مخمل وابریشم
چند وقت است که هرشب به تو می اندیشم
به تو آری،به تو یعنی به همان منظر دور،
به همان سبز صمیمی،به همان باغ بلور،
به همان سایه،همان وهم،همان تصویری
که سراغش ز غزلهای خودم میگیری؟
به تبسم،به تکلم،به دلآرایی تو
به خموشی۷به تماشا،به شکیبایی تو
به نفسهای تو در سایه ی سنگین سکوت
به سخنهای توبالهجه ی شیرین سکوت
به همان زل زدن از فاصله دور به هم
یعنی آن شیوه ی فهماندن منظور به هم
شبحی چند شب است آفت جانم شده است
اول اسم کسی ورد زبانم شده است
در من انگار کسی در پی انکار من است
یکنفر مثل خودم عاشق دیدار من است
یک نفر ساده چنان ساده که از سادگیش
میشود یکشبه پی برد به دلدادگیش یک نفر سبز،
چنان سبز که از سرسبزی اش
میتوان پل زد از احساس خدا تا دل خویش
راستی ؟؟/.....این شبح هرشبه تصویر تو نیست؟
کسی از شما دوستان به داد من نمیرسه؟خیلی نا امیدتون میکنم بسکه مینالم؟خوب دست خودم نیست .
راستی میدانستید ایرانیها ۲۰۰۰ سال قبل از به دنیا آمدن ولنتاین و آن زندگی عاشقانه و سرانجام اعدامش در ۱۴ فوریه ،در آیین زرتشت روز عشق داشتند؟...جالبه ؟نه؟این خیلی شیرینه که ما در همه چیز از یکتا پرستی تا قانون گذاری وابتکار عمل در تامین اجتماعی و حقوق بشر.....و حتی روز عشاق هم سرآمد بودیم.
در آیین زرتشتی روز ۲۴ اسفند به نام سپنتدارمزد بدوده که زنان هدیه عاشقانه به همسرانشان میدادند و مردان نیز آنروز را روز پادشاهی زنان و دخترانشان و اصولا بانوان خانواده مینامیدند.و در آن روز زنان پادشاهی میکردندو عشق بود و عشق......بنا بر تقویم ما و با توجه به اینکه در تقویم ما ۶ماه اول سال ۳۱ روز است روز سپندارمزد میشود ۲۹ بهمن.......!واین هیجان انگیز نیست که خودمان فرهنگ و تمدنی فوق تصور داشته ایم؟
و اما خودم که در دنیای عشق غریبم وتنهای تنهام.غزل خوان وآوازه خوانم کردی ..ای فدای تو هم دل و هم جان برگرد و با من بمان شراب عشقت از من مست ودیوانه ای بیش نگذاشت.....!!!
صبر کردن دردناک است وفراموش کردن دردناکتر،ولی دردناکتر از همه این است که ندانی باید صبرکنی یا فراموش؟؟؟؟؟......
پروانه امشب پرمزن اندر حریم یار
شاید صدای پرپرت از خواب بیدارش کند
......................................................................
مهربانم:
از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن
از دوستان جانی مشکل توان بریدن
و اما ....
نمیتونم آروم بگیرم خودم شرمنده ی خودم هستم!آخه این دلم خیلی بیتاب وبیقراره.....
هرکاری میکنم آروم نمیگیره!درد غربت وتنهایی یک طرف...ودرد بی اعتنایی دلدار هزاران هزار بار بدتر.....
به من بگویید چه کنم؟چگونه آروم بگیرم واین آتش درون را سرد کنم؟به خدا دیگه طاقتی نمونده....
زجرکشیدن ....سوختن واینکه دردتو به هیچکس نمیتونی بگی...
وای....امان از این دل که خودشو باخت واز دست داد......این عشق دراین زمان برای چی اومد واقعا نمیدونم اما اومد......چرا اینقدر عمیق و فراموش نکردنیه نمیدونم.......
کمکم کنید...نیاز به کمک دارم ......................نمیدونم ازچی حذر کرد ؟!!!!..ازمن؟از خودش؟از عشقمون؟از وابستگیه زیاد من به او یا هردو به هم؟؟هیچی نمیدونم
شایدم زیادی عاشقش شدم وزود پذیرفتمش؟ولی همین حالاشم کلی دیر بود دیرترین زمان برای عاشقی..................
کاش اینارو اونم دمیخوند.....کاش یکی صدای مرگ منو بهش میرسوند اما نه من ونه اون هیچ خبری از هم نداریم یعنی اون نمیخواد که ارتباطی ایجاد بشه..
خودش اومد عاشقم کرد دیوانه ام کرد دل از دست داده ام کرد .....و رفت من چیکار کنم؟
چه جوری به راهش بیارم؟ماهردو یکی بودیم لااقل من این ادعا رو میکنم که اون خود خود من بود.الان که دارم ازش حرف میزنم از درون میسوزم واز بیرون سرد سردم...!
خدا خدا میکنم دوباره برگرده از حافظ میپرسم از دل سوخته ی او میگه وآتش درون او واینکه
چوباد عزم سر کوی یار خواهم کرد......................................
یا صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم
تا به کی در غمش ناله ی شبگیر کنم...........
نمیدونم ..........
بر دوستان ، بر عاشقان بر همه ی مهربانان مبارک
مپندار که از عشق تو دل برگیرم
ترک روی تو کنم دلبر دیگر گزینم
بعد صد سال اگر از سر قبرم گذری
من کفن پاره کنم عشق تو از سر گیرم
آه توکه معنای غشقی بمن معنا بده یار......
عشق گذشتن از مرز وجوده........
دیشب آمد برزبانم:
ای بیوفا یار دوست میدارمت چه کنم سروفا نداری...
گریابمت باز دیگر چه سازی مینوازی؟
راست گو:اینک اندکی در خیالت آیم؟
-نه به این حال که من هستم،شاید اندکی اما..
نمیدانم نمیدانم چه گویم ترا چه خوانم..
عشقمی ودشمن جانم میدانمت۱عاشقت هستم وسوز مرا راضی شدی
دلدارت هستم وغم را حلالم کردی..
شراب خوش عشق را بر من حرام کردی...
ذلم را با غم وسوز و گداز آشنا کردی..
زدوریت میسوزم و هیچ راهی نیست ..چه کنم کجات یابم؟چگونه از چه راهی؟
دوست دارم این دلناله ها را بخوانی..تا بدانی که پریشانی چه چیزست..که ویرانی چه چیزست..نه آنکه تو میدانی و مینامی!...نه....اینکه من هستم و میکشم..
بیوفا دلدارمن،عشق من ویار دلم:::بازآ،بازآ..که دیگر رفت همه ی عمرم..بازآ...که شاید گردم زنده به نفست به نگهت به آن همه مهر که نمیدانم چه شدند؟؟؟؟؟.......(ساعت ۱۰ شب ۲۳بهمن از خودم)
قیمت اشکای عاشق!یک دل سوخته و تنها ....
نه میدونم نمیدونی!آخه میدونستی ورفتی؟خندیدی به من و گفتی:برو بابا دل کیلو چند؟؟!!
همه این عاشقی رو
یه دونه نون هم نمیدن!!!
زدم در اندرون تنهاییم زهرخندی تلخ و گفتم:
تو برو سفر سلامت،نمیخواد زحمت دلداریه منو بدی به خودت!من دیگه سوختم ودادم جان
عمر من رفت بر باد....
تو میگفتی خود عشقی،میگفتی هرگز نمیشی توی عشق تنهای تنها
من رهات نمیکنم مطمئن باش همیشه باتو میمونم
اینو گفتی اما رفتی من الآن تنهای تنهام اینو تو هرز میفهمی
دلمو بردی ندادی فکر نکردی میخوامش من
نارفیق فکر میکنی بیدلم زندگی میشه؟؟؟؟
کاش میدونستی که مردم تو لحظه های بیتو بودن
دردمو میفهمی ای عشق؟رفتی و تنهام گذاشتی؟؟/
به خیالت میکنم ترت فراموش؟میگیرم یک یار دیگه؟
چقدر خام ونپخته جقدر پوچ وبیمفهوم....
این یعنی عاشقی رو تو اصلا نمیشناسی!!!!
نمیخوای برگردی پیشم آخه بیتو من میمیرم
زندگیم رفته از دست ای جفا پیشه ی محبوب
دیگه جانی من ندارم ،دیگه حالی من ندارم
زندگی رنگی نداره بیتو حرفی هم نداره
آخ که غارتگری دل حرفه ی شیرین تو بود
...............................................................
..............................................( دیگه نمیدونم ازدست این جورو جفا چی بگم فقط بگم که سوخت مرا ورهیم کدو برفت،یار من ترسو بود ازدل خودش ترسید شایدم .....فکر کرده فداکاری میکنه در حق حال زار و شیدای من!!!!!!!!!..........کاش عزیز دل تو اینارو میخوندی....کاش)
به همین راحتی...... ترسید بیشتر از خودش ودلش !عجیب نیست؟ ولی خودم واقعا درک نکردم
اینهمه عشق و علاقه ،اینهمه یکی بودن مثل یه روح در دو بدن،باورتون نمیشه انگار خلقت ما از یه گل بود!!!نیمه ی کامل کننده من بود اما..... گذاشت و رفت نه اینکه عشقش واقعی نباشه ..نه ....
واقعی بود اما رفت شهردیگری و از ندیدن و زجر دوری ندیدن را برنتافت وبطور کلی قطع رابطه کرد!!!!!
ومن افسرده و سوزان از این غم از این هجر هستم دیگه نفس کشیدن هم مشکل شده خواب حروم شده و هرچی التماسش کردم اما رفت رفت وفقفط گفت برای همیشه دوستت دارم . اما من دارم میسوزم وقسم خوردم هر جوری هست پیداش کنم واقعا این کار رو میکنم.......
میدونید؟خیلی دوست دارم تمام حرفام وزندگیمو براتون بنئیسم.ولی چی باید گفت؟اگر بگم چگونه قضاوت خواهید کرد؟
از کجای این ۳۲سال زندگیم براتون بگم؟ کودکی یا وجوانی یا.........!
بهتره بذاریم حرف خودش بیاد،فقط اگه نظم وترتیب نداشت وپراکنده و مشئش بود مرا ببخشید چون ذهنم ،زندگیم وقلبم آشفته اند!!!
یه راز مهمو اول افشا میکنم!هیچکس نمیداند،نمیتوانم برای کسی بگویم سخت است واقعا سخت است!!!
حدس نمیزنید؟..........................من بعد از ۱۲سال زندگی مشترک ویک زندگیه تقریبا از لحاظ خوشبختی مایل به خوب،قلبم را باخته ام!آنهم نه احساسات شهوانی...بلکه روحم وشخصیتم
به آن بت عیار تعلق گرفته است.
انسان بدی هستم؟افتضاحه؟.............................
باور کنید مدتهاست همه ی اینها را از خودم میپرسم وفکر میکنم................اما....این اعتراف را نادیده نگیرید که من تازه با او !آنهم دورادور خود واقعیمو پیدا کردم/هیچ نیروی جسمی وجنسی بین ما نیست!اینرا به تمام مقدسات دنیا سوگند راست میگویم وامیوارم باورم کنید.
هم او وهم من هردو عاشق خانواده وداشته هامون هستیم،و آیا این میتونه رابطه ودوستیه غلطی باشه؟
همه ی دنیای فراموش شده ام را به من برگرداند،تمام خواسته های سرکوب شده ام ،استعدادهای پایمال شده ام.....همه وهمه دوباره زنده شده اند ومن انگار دم عیسایی در کالبدم دمیده شده دوباره زنده وپرجنب وجوش وکوشا وبا انگیزه شده ام...!خوب.این کجیش بداست؟نه حرامی در آن هست ونه هوسی/....زیرا هردو در خانواده ی خودمان مهم وتامین شده هستیم.
مرا تنها نگذارید واقعا بهتون نیاز دارم وخدا هم هست.اگر دوروح اینگونه درهم آمیخته شوند ،خدایا گناه است؟خیانت است؟نه..نه...ما پرپرواز هم شده ایم حتی بسوی خداشنناسی!ومعرفت الهی.!..
نمیدانم اما میدانم که حرامی در میانمان نیست وپاک پاکیم.
من درین سرزمین ..گم شده ام دیگر